De praktijk van alledag

Het ‘Huis van Verhalen’ wordt bezocht door een grote verscheidenheid aan mensen. Wat beoogd werd bij de opening van het ‘Huis van Verhalen’ is werkelijk praktijk geworden:
Er komen mensen hun verhaal vertellen, bijvoorbeeld over de moeite die zij nog ondervinden in hun dagelijkse leven.
Dit niet alleen van mensen dichtbij, maar ook voor mensen uit het hele land! Een bijzonder verhaal is dat van een Brabander die, de eerste tijd na de ramp, via de televisie alle beelden die uitgezonden zijn in zich opgezogen heeft en tot op het moment dat hij ons bezocht hier nog steeds last van had. Na zijn bezoek, waarbij een gastvrouw hem meegenomen heeft door het vertellen van het verhaal van de getroffen mensen, die allemaal op de één of andere manier het proces van verwerking zijn in gegaan en hoe het hen nu vergaat, kon deze man zelf ook weer verder.
Mensen brengen materiaal (tekeningen, geweven schilderijen, andere kunstvormen) en vertellen daarbij hun verhaal wat hen geholpen heeft om het proces van verwerking door te gaan.
Anderen nemen hier kennis van en regelmatig komt het voor dat de ander zich daarin herkent en het voor diegene een mogelijkheid geeft om aan te geven wat hijzelf altijd gevoeld heeft, maar nooit heeft kunnen uiten.
Soms vinden mensen hun eigen verhaal terug en kan dit een mogelijkheid bieden om verder te kunnen met het verwerkingsproces.
Zo ook iemand die, samen met echtgenote en een bevriend echtpaar, bij ons binnen komt en vertelt dat hij zijn verhaal kwijt is.
In het eerste jaar na de ramp had hij het ingestuurd op vraag van de bibliotheek. Niemand kon hem vertellen wat er met die verhalen was gebeurd.
In 2002 hebben wij die verhalen, gesorteerd op alfabet, in mappen van de bibliotheek gekregen.
Deze mappen staan bij ons in de boekenkast, voor iedereen toegankelijk. De map met zijn verhaal erin was snel gevonden. Hij vond zijn verhaal weer terug en kon het toen pas echt delen met zijn vrouw en vrienden.